Wspomnienie o Żyntku w Noc Dziadów
Ulice Wrzeszcza spowijała listopadowa mgła,
a dźwięk tramwajowych dzwonków odbijał się echem w oddali.
Alex szedł powoli wzdłuż ulicy Kraszewskiego,
jego oddech rysował się w chłodnym powietrzu.
W oknach migotały świece ‐ małe płomienie strzegące pamięci o zmarłych.
Zapach wosku i wilgotnych liści mieszał się z dymem z kominów,
cichym przypomnieniem dawnych obrzędów, o których opowiadali mu dziadkowie.
Zatrzymał się przy dachach, które tak dobrze znał jako dziecko.
Dachówki lśniły od rosy, a przez chwilę wyobraził sobie cień
przemykający po kalenicy ‐ postać małą i zwiną, jak Żyntek,
w którego kiedyś wierzył. Czy to był wiatr? A może coś starszego,
coś, co należało do tych dachów tak samo jak gołębie i szron?
Alex zamknął oczy. "Żyntku, jeśli wciąż tam jesteś…"
Myśl była pół modlitwą, pół wspomnieniem.
Gdzieś nad nim luźna dachówka zadźwięczała cicho, jakby odpowiadając.
Uśmiechnął się, niepewny, czy to prawda, czy tylko echo dzieciństwa,
i postawił świecę na krawężniku ‐ światło dla przodków,
a może dla strażnika, który nigdy naprawdę nie odszedł.
Remembering Żyntek on Dziady Night
The streets of Wrzeszcz lay hushed under a November mist,
tram bells echoing faintly in the distance.
Alex walked slowly along Kraszewskiego Street,
his breath curling in the cold air.
Candles flickered in windows ‐ tiny flames guarding memories of the dead.
The scent of wax and damp leaves mingled with chimney smoke,
a quiet reminder of the old rites his grandparents once spoke of.
He paused near the rooftops he knew so well as a child.
The tiles glistened with dew, and for a moment,
he imagined a shadow slipping across the ridge ‐
a figure small and nimble, like the Żyntek he once believed in.
Was it the wind? Or something older, something that belonged
to these roofs as much as the pigeons and the frost?
Alex closed his eyes. "Żyntek, if you’re still out there…"
The thought was half prayer, half memory.
Somewhere above, a loose tile clinked softly, as if answering.
He smiled, unsure if it was real or just the echo of childhood,
and placed a candle on the curb ‐ a light for ancestors,
and maybe for a guardian who never truly left.
在祖靈節之夜懷念基因特克
十一月的霧氣籠罩著Wrzeszcz的街道，遠方傳來微弱的電車鈴聲迴響。Alex緩緩走在Kraszewskiego街上，\
呼吸在寒冷的空氣中化作白霧。窗戶裡閃爍著燭光 ‐ 微小的火焰守護著逝者的記憶。蠟燭的香氣與潮濕落葉的氣味交織，混合著煙囪的煙霧，靜靜提醒著祖靈節的古老儀式。
他停在那些童年熟悉的屋頂旁。屋瓦在露水中閃光，片刻間，他仿佛看見一個影子掠過屋脊 ‐ 小巧而敏捷的身影，就像他曾經相信的Żyntek。那是風嗎？還是某種更古老的存在，一個屬於這些屋頂的守護者，如同鴿子與霜？
Alex閉上眼睛。「Żyntek，如果你還在那裡……」 這念頭半是祈禱，半是回憶。某處，一片鬆動的瓦片輕輕作響，彷彿在回應。他微笑，不確定這是真實，還是童年的迴音，並在路邊放下一支蠟燭 ‐ 為祖先點亮的光，也許也是為那位從未真正離開的守護者。
